درود

در دنیای قحط شعر و شاعری از دست دادن بنی مجیدی درد بزرگی است و باید به تسلای هم برخیزیم

که از ما بهتران را نه درد شعر است نه درد شاعر که بی دردان اند و ما را نیز با آنها کاری نیست.

از دست دادن این عزیز را به جنابعالی اکبرآقای اکسیر و خانواده ی شاعر تسلیت می گویم. ضمنن داوود جان تهران برای شعر شدن شهر کوچکی است همانطور که ایران برای شاعر داشتن کشوری کوچک است. با خواندن کتابت مثل زنبوران اکسیر عزیز به دیابت مبتلا شدم. دست مریزاد شاعر هم دریا و جنگل شمالی ام.

و این نیز آخرین سروده ام:

 

جا خوش کرده است این روزها

کیف موبایل بر کمر

پنداری کیسه ی ترمه ی توتون است

پر شال پدربزرگ.

من با نوکیای کهنه

پیامک تقدیم می دارم:

«پدربزرگ

درود».

پدربزرگ پک می زند

به چپق آبنوس نقره بست

دود

دود

دود

پسرم

بدرود.

بابل - ۱۹/۴/۸۷    عیسا کیانی حاجی